Beeckaert Mira &Robe

3 november 2011...mijn eerste spuitjes

2011-11-13T16:48:00.000+01:00

Mijn eerste spuitjes: 1 beeld zegt meer dan 100 woorden ;)

Robe: 2 maanden!

2011-11-10T09:09:00.000+01:00

Robe...al 2 maanden oud...wat gaat het snel!
Ondertussen meet ons meisje 58,5 cm en weegt ze net geen 5kg (4kg920 gram).
Sinds een kleine week slaapt ze lekker de nacht door, maar overdag doet ze haar oogjes liever niet toe...maar geef toe, er valt ook zoveel te ontdekken, niet?

Robe: van 1 tot 2 maanden

2011-11-10T09:03:00.000+01:00

Slapen...

Ontdekken...

Lachen...

Eten!!!

Flesje van mijn grote zus!

Spiegeltje, spiegeltje...

Welkom Robe!

2011-09-19T11:19:00.001+02:00

Het is al even geleden dat de blog werd bijgewerkt...maar nu zijn we weer helemaal terug... met z'n vieren zelfs!
Ze stelde ons geduld danig op de proef, maar op 41 weken en 1 dag werden we op 7 september 2011 opnieuw trotse ouders van een klein wondertje: Robe! Ons geluk is compleet met opnieuw een prachtige dochter! Met de verbluffende cijfertjes: 52 cm en 3kg635 weet ze iedereen te imponeren!

Robe: 7 september 2011 om 12u22 - 3kg635 en 52 cm

Trotse mama, fiere grote zus en pasgeboren kleine muis!

De twee zusjes: ons grootste geluk!


Dikke knuffel...dat is zussenliefde!

Mira's vragenuurtje...

2011-06-22T13:05:00.001+02:00

We gaan samen naar de winkel, ik wandel (lees: waggel) en Mira fietst vrolijk op haar vierwieler langs mij. Eerst zet Mira het op een zingen: een balade die het midden houdt tussen "Waar is dat feestje..." (maar dan ipv feestje, fietsje...ja, onze dochter heeft zin voor humor) en "De Zeppelin." ("We stegen met een zucht....") Moet ik dan nog vertellen dat de mensen op straat naar ons kijken? Ach, ik geniet daar enorm van, van dat vrolijke, onbezonnen, zich van niemand iets aantrekkende kinderhumeur.
Maar dan komt het...onbekenden passanten kijken naar dit kleine zangtalent en knopen een beleefd, kort praatje aan of zeggen vriendelijk gedag. Dan steekt het nieuwsgierig monstertje de kop op...

- "Mama, wie is dat?"
* "Een vriendelijke mevrouw, lieverd."
- "Hoe heet die?"
* "Dat weet ik niet."
Pauze...ondertussen zie ik die kleine kleuter-hersentjes in volle werking...
- "Heet die mevrouw dan mevrouw?"
* "Ja, die heet mevrouw." zeg ik om haar tevreden te stellen en in mezelf denk ik: " Daar ben ik nog goed vanaf gekomen!"

Pauze

- "Waar woont die mevrouw? "
* "Dat weet ik niet?"
- "Woont die misschien hier?" Mira wijst een huis aan dat we net passeren.
* "Dat kan, lieverd."
- "Weet je dat dan niet mama?"
* "Neen, mama weet dat niet?"
- "Waarom niet?"
* "Omdat mama niet alles weet."
- "Neen?" vraagt Mira helemaal verbouwereerd.
Pauze.
En dan zegt ze gedecideerd: "Ik denk dat die mevrouw hier woont mama!" en fietst vrolijk door.

Kleuterpraatjes 3

2011-06-20T14:33:00.001+02:00

Mira is verzot op ijsjes.
We zitten aan tafel, het avondeten is net op en Mira vraagt: "Mag ik een ijsje?" Omdat ze het al een tijdje zit "uit te hangen", antwoordt papa: "Straks, als je braaf bent misschien." Met haar meest onschuldige gezicht zegt Mira vastberaden: "Maar ik ben toch al braaf genoeg!"

Nog enkele woordjes, die op Mira's manier worden uitgesproken of zelfverzonnen woorden, maar die ondertussen behoren tot ons "huis vocabularium" (Ik noteer ze hier, kwestie van ze nooit meer te vergeten én omdat het zo leuk is om later nog eens te herlezen):
- "Dammedee"= diadeem
- "Een staartje"= een haarelastiekje
- "Vlek"= hesp
- "Elf-tien"= elf

13 juni 2011: Dierenrijk in Mierlo

2011-06-18T21:31:00.004+02:00

Het tweede verlengde weekend op een rij...maar deze keer zit het weer niet mee. Toch besluiten we om het er op te wagen en vertrekken richting Mierlo (Nl) naar het Dierenrijk. Het Dierenrijk is een kleine zoo, speciaal gericht op de kleinere kinderen. Met de slogan: "Lekker beesten tussen de dieren!" nodigen ze klein én oud uit om naar de dieren te komen kijken én tussen ze te spelen. We stonden neus aan neus met onder andere olifanten, ijsberen, apen en beren en tussen de dieren kon Mira in de verschillende speelhoeken haar energie kwijt door te schommelen, te klimmen, te slingeren en te klauteren. Op het einde van het park, konden we nog even een terrasje doen, terwijl Mira haar laatste restjes energie bij elkaar sprokkelde om de grote speeltuin te verkennen. En ookal was de zon niet van de partij, we hielden het droog en dat was het belangrijkste!

Klimmen, klauteren en schommelen...en oh ja tussendoor ook naar de dieren kijken.

Gras...ook interessant...

Kijken, lachen, genieten, ...

Kleine collage van enkele dieren.

De olifant, mijn favoriet!

In de zeeroggen-trog de roggen aaien!

4 juni 2011: Ravotten in de tuin met mijn achterneefjes.

2011-06-18T20:59:00.001+02:00

Een paar speeltuigen, een zwembad, de zon én elkaar...meer hebben kinderen niet nodig om zich te amuseren. Of toch...een papa die even voor watermonster speelt.

Ons fort verdedigen met de waterpistolen.

Bellen blazen.

Een lekker ijsje eten.

Tikkertje spelen in het water.

Plons!

Watermonsters vangen...

...en verdrinken!

Bootje varen.

28 weken zwanger en...de baby-poll

2011-06-07T11:28:00.000+02:00

Op algemene aanvraag nog eens een zwangerschaps-update. Vandaag ben ik 28 weken zwanger, nog maar 12 weken te gaan. Ondertussen ben ik dus al 6 weken verplicht thuis en moet ik toegeven dat de tijd tergend traag voorbij lijkt te gaan. Enerzijds ben ik blij dat ik thuis ben, want ookal klaag ik niet graag, echt genieten van deze zwangerschap kan ik niet omdat ik me zo slecht voel. Anderzijds had ik graag gewerkt tot 18 juli, vooral op "betere"dagen. Ik mis mijn werk, ik mis mijn collega's, ik mis het bezig zijn. Maar toch besef ik maar al te goed, dat dit de beste oplossing is, zeker op momenten waarop ik moet gaan liggen en me echt niet goed voel. De warmte van de laatste dagen maakte het er niet beter op. De afgelopen 3 dagen kreeg ik haast geen lucht, had ik het benauwd en last van hartkloppingen. Ik ben dus meer dan blij met de regenbuien die opnieuw zuurstof in de lucht hebben gebracht.
Tussen al die kwaaltjes door zou een mens nog bijna vergeten om te genieten. Ookal kan ik niet met volle teugen genieten van deze zwangerschap, toch geniet ik van de momenten waarop ik de baby voel. Elk stampje groot of klein, hard of zacht is voor mij een teken dat het met de baby wél goed gaat. Zo word ik 's ochtends steevast rond 5u30 gewekt door een arsenaal aan stampjes: "Mama, tijd om op te staan!"We hebben hier te maken met een vroege vogel, denk ik. Ook papa en Mira kunnen ondertussen dagelijks meegenieten van het leven in mijn buik!
Nu ik in mijn 3e trimester zit, zijn we volop bezig met een aantal voorbereidingen. Zo maak ik mijn doopsuikers zelf (ah ja, ik heb nu toch meer dan tijd genoeg) en dit begint al aardig op te schieten! Eerlijk gezegd ben ik toch wel trots op mijn eigen "maaksels". Ook ontvingen we deze week een proefdruk van onze geboortekaartjes, die we volledig naar ons eigen idee lieten ontwerpen. Verder gaan we van start met de verbouwingen aan Mira's nieuwe kamer, zodat ook de babykamer een beetje opgefrist kan worden.
Ondertussen worden we bestookt met dé vraag: "Weten jullie al wat het wordt?" Neen, net als bij Mira willen we het niet weten. De nieuwsgierigheid is momenteel erg groot, maar de verrassing bij de geboorte zal des te groter zijn. Dus, er wordt volop gegokt en de bakerpraatjes vliegen ons rond de oren: "Je draagt opnieuw helemaal naar voren, het wordt weer een meisje!"of "Je gezicht is even mooi gebleven, het wordt deze keer een jongen!" Wil je ook graag een gokje wagen, dan kan dat (lekker anoniem) via de poll rechtsboven op deze blog of door te reageren op dit bericht met je voorspelling!

Mira is er helemaal klaar voor om grote zus te worden. Samen met tante Kim geeft ze achterneefje Skye een potje fruitpap.

Hocus Pocus Pas...hoe leuk het in Toverland wel niet was!

2011-06-03T13:55:00.004+02:00

Toverland prijst zichzelf aan als "Best verkozen attractiepark van 2010" en belooft vertier voor groot en klein, dit zowel in grote overdekte hallen als buiten. Een attractiepark geknipt op maat van het Benelux-klimaat, dus. We hadden al veel goeds gehoord over dit park, dus besloten we op Hemelvaartsdag een kijkje te gaan nemen. Mira meet nét geen 90 cm en mocht nog gratis binnen...we vreesden even dat ze bijna nergens in zou mogen, maar onder begeleiding van een volwassene mocht Mira bijna overal in (dit in tegenstelling tot Plopsa Indoor, waar we op 2 uurtjes uitgekeken waren omdat Mira niet overal in mocht). Al snel werd duidelijk dat dit pretpark zijn beloftes kon waar maken. In het overdekte Land van Toos en The Magic Forest is het vooral voor de jongsten fijn vertoeven. Maar ook buiten, in de Tovertuin, kan klein en groot zijn hart ophalen. We gaven onze ogen de kost en namen rustig de tijd om het park te ontdekken. Grote klimtuigen, een junior rollercoaster, een piratenboot...alleen of samen met papa (want mama mocht met haar dikke buik natuurlijk bijna nergens in) maakte Mira voor het eerst kennis met een écht attractiepark. 6 uur later sloten we de tevreden dag af met een "pretpark-frietje"en keerden we huiswaarts...Onze kleine toverfee deed haar oogjes toe en vertrok van Toverland naar dromenland!

De Mira-kel route ...


Onze boekenwurm wil "eventjes" het hele grote boek lezen.

Beklimmen van de Toverhoed van Toos...en met veel show naar beneden rollen!

In de theekopjes rondtollen.

Net groot genoeg om heel alleen in de rups te mogen.

Heel hoog met papa in de toverplant.

De waterspuwende Ork bij de boomstammetjes (waarvoor ik nét een paar cm te klein was om in te mogen)

Spelen in de Tovertuin.

De paardjes van Ithaca...één van de enige attracties waar mijn mama op mocht.

Even pauzeren met een ijsje.

Een half uur zoet in dit klimkasteel.

In vrije val naar beneden...

"Dit is heel leuk!"

Met papa in de bootjes naar beneden.

In de junior-rollercoaster...

Wat een avontuur...

Kleuterpraatjes 2

2011-05-30T21:15:00.001+02:00

Vorige week kreeg Mira haar nieuwe speeltoestel, deze week hebben we ook alvast het grote zwembad opgezet voor de mooie, warme dagen die gaan komen. Terwijl het water nog in het zwembad loopt, wil waterratje Mira er al in. We trekken haar badpakje aan en laten haar genieten van de waterpret, maar opeens zegt ze doodserieus: "Maar ik heb wel nog geen trampoline gekregen!" Ook niet rap content dus!

Mijn eigen kleine speeltuintje

2011-05-27T12:42:00.000+02:00

Een vervroegd verjaardagscadeau valt heel erg in de smaak bij onze dochter.
Beelden zeggen meer dan woorden...

Beentjes naar voren, beentjes naar achteren...en schommelen maar!

Niet bang zijn Iejoor!

Iejoortje leren schommelen

Zó is dat ook leuk.

Evenwicht én armspieren oefenen op de schommelschotel

22 mei 2011: Mira's eerste schoolfeest

2011-05-23T20:46:00.000+02:00

Al enkele weken werd er in Mira's klasje naarstig gerepeteerd voor de grote dag: het jaarlijkse schoolfeest. Op een dag haalde ik een enthousiaste Mira op van school: "Mama, wij hebben van de vogeltjes geleerd!" Ik dacht dat ze het in de klas gehad hadden over verschillende soorten vogels, maar nog voordat ik kon vragen wat de juf haar dan had geleerd, volgde een herkenbaar dansje..."Ah, de vogeltjesdans!" Meerdere keren hebben we het dansje thuis mogen aanschouwen, honderduit vertelde ze over de grote tent en over het vogelkroontje...de spanning bij Mira was even groot als bij mama en papa.
Gisteren was het dan zo ver, we mochten ons "kleine vogeltje" gaan bewonderen op haar eerste schoolfeest. Als eerste van haar klasje betrad Mira een beetje schuchter het podium, maar zodra de muziek startte, trok ze zich niets meer aan van al dat publiek.
Enkele foto's om de sfeer wat te scheppen (Een filmpje krijg ik er helaas niet opgezet, later nog eens proberen.)

Heel flink meedansen op de vogeltjesdans

Alle leerlingen tesamen tijdens de slotact.

1 mei Kermis Genk

2011-05-15T21:11:00.000+02:00

Naar goede gewoonte gaan we sinds twee jaar met Mira naar de grote mei-Kermis in Genk. Gelukkig was de zon van de partij, dus dubbel zoveel plezier!
.

Eendjes vissen.

Op 't paardje.

Zo vader, zo dochter.

Voor het eerst op de rups.

Safari-cruis'n

Kleuterpraatjes!

2011-04-30T21:13:00.001+02:00

Deze wil ik toch noteren om nooit meer te vergeten...

De ijskar passeert en we proberen dit te negeren, omdat het net etenstijd is. Mira heeft dit natuurlijk toch gezien en roept enthousiast: "Kijk mama er staan allemaal ijsjes op die ziekenwagen!"
Terwijl ik mijn lach niet kan inhouden, antwoordt papa doodserieus: "Ja hoor die gaat ijsjes brengen naar de zieke kindjes!"

To do or not to do...

2011-04-28T15:03:00.002+02:00

22,5 week ver ben ik vandaag, ietsje verder dan 5 maanden. En blijkbaar staat 22 weken gelijk aan: nest(el)drang. Ik dacht dat dat pas veel later kwam, niet dus zo blijkt.
Nu voor Mira de school terug is begonnen, papa nog steeds met een cursus bezig is en de hele week van huis is en ik in mijn 3e week "verplichte rust" zit, is het huis heel erg stil en heeft de verveling de kop op gestoken. Ook de zon heeft besloten een paar dagen verlof te nemen en buiten is het grijs, miezerig en fris. Je zou voor minder last krijgen van chronische verveling. Maar daar word ik dus zo onrustig van, ik heb geen zittend gat en wil altijd iets te doen hebben. Ik besloot dus een to do-lijstje te maken en elke dag iets te doen in huis: mijn kleerkast opruimen, Mira's kleertjes sorteren, keukenspullen verder inkasten... . Elke dag een beetje doen en voor de rest rust nemen, dat was het plan.
Misschien was dat beetje nog te veel. Vandaag moest ik op controle voor mijn bloeddruk. Toen ik opstond voelde ik de bui al hangen: ik was slapjes en misselijk. De bloeddrukmeter liegt niet en de vermanende vinger van de dokter staat op mijn netvlies gebrand: meer rusten! Alles was me even te veel en voor ik het wist, barstte ik in huilen uit. Gelukkig kon ik wel rekenen op het begrip van de dokter en zij vertelde me dat het rond deze periode net heel normaal is dat je vanalles wil doen: de nest(el)drang doet zijn intrede. Toch benadrukte ze me dat het heel belangrijk is dat ik voldoende rust, ookal voel ik me misschien niet ziek, maar een lage bloeddruk is heel verraderlijk. Ze raadde me aan dat to do-lijstje weg te gooien en er een nieuwe te maken met dingen die ik al zittend kan doen. En eigenlijk heb ik niet lang moeten nadenken, ik heb genoeg dingen gevonden die ik nog moet doen: Mira's foto-album bijwerken én de foto-album van onze trouw eindelijk afwerken bijvoorbeeld. Daar loop ik echt beschamend lang mee achter, dus die staan bovenaan de lijst. En nu ik toch bezig was om een to do-lijstje aan te maken, nog een tweede to do-lijst gemaakt, namelijk een overzicht met wat we nog allemaal moeten doen voordat ons tweede kindje er is. Here we go...ik noem het mijn "Two-to-do"-lijstje. (wat nog te doen op weg naar ons tweede kindje)

TWO-TO-DO
- Namen: omdat we niet willen weten of het een jongen of een meisje wordt, moeten we dus opnieuw 2 namen bedenken. We hebben al een aantal namen vernoemd maar de echte klik met een bepaalde naam is er nog niet.
- Kleertjes: de kleertjes van Mira heb ik deze week ge-her-sorteerd (per maat, per seizoen, nog in de mode of niet). Is het een meisje dan heb ik nog heel veel dat qua seizoen grotendeels overeen zal komen, zo niet dan vind ik wel een gegadigde om de dozen te komen ophalen. Ik wil toch een aantal nieuwe dingen kopen voor de bevalling, want in tegenstelling tot mijn vorige zwangerschap heb ik nog niets gekocht voor de baby.
- Babyspullen: nakijken wat ik heb uitgeleend en nog niet terug heb en wat ik nog nodig heb en moet kopen.
- Meter en Peter vragen: check.
- Geboortekaartje: in progress
- Adressenlijst bijwerken: dringend aan beginnen. Gelukkig is deze vorig jaar met onze trouw nog bijgewerkt, maar heb al minstens 10 mensen aangevinkt waarvan ik weet dat ze verhuisd zijn.
- Doopsuikers: concept is bedacht
- Meter en Peter geschenkjes: concept is bedacht
- Kamertje: Mira verhuist naar de andere kamer...die helaas nog volledig in orde gemaakt moet worden: nieuwe vloer, nieuw plafond, behang én nieuwe "grote meisjes" meubeltjes. Ons tweede kindje krijgt Mira's kamertje, waar eigenlijk niets meer aan moet gebeuren.
- Papieren voor kraamgeld: hoe zat dat nu ook al weer, moet Johan die papieren aanvragen en ik die papieren laten invullen of krijgen we van de dokter papieren mee. Pft, ik haat paperassen.
- Kraamzorg en vroedvrouw aan huis regelen: al twijfel ik deze keer aan de kraamzorg, aangezien ik nu elke week een poetsvrouw heb die drie uurtjes komt.
- Onthaalmoeder: geregeld. Hij of zij krijgt een plekje bij Sandra, Mira's onthaalmama. Dat is al geregeld van de eerste week dat ik wist dat ik zwanger was!
- ...

Zal nog zeker aangevuld worden...

Bezoekje aan de kinderboerderij en speeltuin in Lanaken

2011-04-24T10:03:00.004+02:00

Zaterdag 23 april, een mooie lentedag. We besloten nog eens naar de kinderboerdeij in Lanaken te gaan. Neefje Ferre was ook van de partij. Het werd een hele leuke, maar ook vermoeiende namiddag!

21 weken echo

2011-04-22T15:14:00.003+02:00

Donderdag 21 april...onze 21-weken echo. Eindelijk we zitten op de helft!
En ookal is dit ons tweede kindje, ik was opnieuw super zenuwachtig voor de echo.
Deze zenuwachtigheid had mede te maken met het feit dat ik sinds een drietal weken sukkel met een erg lage bloeddruk. Zo ging ik al enkele keren "tegen de grond" en werd ik al naar het spoed gebracht. Vorige week volgde al het verdict bij een extra controle: verplicht 3 weken thuis blijven en veel rusten! Mijn bloeddruk wordt daarom streng opgevolgd de komende weken. Ook was ik ongerust over het feit dat ik ons tweede kindje veel minder voel dan ons Mira destijds. Er werd me verzekerd dat dit normaal is en een baby zich rustig houdt om zo zijn "zieke" mama te beschermen. Toch maakte ik me ongerust en hoopte ik te horen te krijgen dat alles prima was met ons babytje.
Op dus naar de 2e structurele echo. Helaas zonder papa deze keer.
Eerst de standaard controles: na een uur monitoren van mijn bloeddruk bleek mijn gemiddelde bloeddruk laag, maar wel OK (90/60), mijn gewicht was ook goed (700gr bij gekomen sinds de echo op 13-weken) dus perfect ...
En eindelijk dan onze echo...om te zien of alle organen van ons kleine wondertje goed gevormd waren.

Eerst moest de gynaecoloog hem of haar nog wakker "porren". Hij of zij lag nog lekker opgerold te slapen...met het duimpje in de mond! Net als ons Mira!

Alles werd overlopen: hersentjes, lipje, maag, nieren, middenrif, hartje, dijbeen, omtrek buikje...gelukkig was alles dik in orde...hij of zij weegt ondertussen bijna 400 gram en is ongeveer 22 cm groot. Alles gemiddeld! Echt om te smelten als je je wondertje zo terug ziet... .

Hallo, hier ben ik weer!

Daarna kreeg ik nog extra 3D-beelden...waar ik veel van verwachtte, maar waar ik eerlijk gezegd minder op zag dan op de gewone echo. Door deze beelden was het voor de gynaecoloog nog duidelijker te zien dan mijn placenta aan de voorkant ligt. De baby ligt dus als het ware "gesandwiched" tussen de moederkoek en mijn organen in en dat is dus de oorzaak dat ik: enerzijds de baby minder sterk voel en anderzijds drukt de baby daardoor op enkele belangrijke aders en mijn aorta waardoor mijn lichaam harder moet werken om zuurstof te krijgen en dus mijn bloeddruk omlaag gaat. Niet veel aan te doen, ik kreeg het advies om goed te rusten (en vooral op mijn zij te liggen voor de doorbloeding), niet te lang te staan, voorlopig niet auto te rijden en wat meer zout te eten om mijn bloeddruk wat hoger te krijgen. Dan hoor je al je hele leven dat je niet te kwistig met het zoutvat moet omspringen en opeens krijg ik een vrijgeleide om 's avonds zoutchips te eten en mijn paaseitjes te decoreren met een laagje zout!

Langs de eene kant ben ik dus heel opgelucht dat alles goed gaat met ons babytje, langs de andere kant vind ik het heel jammer dat ik mezelf niet zo goed voel. Maar de komende weken ga ik echt rust nemen en zo veel mogelijk genieten van dit kleine wondertje in mijn buik!

Tot de volgende keer!

"Oorebelleuh!"

2011-04-21T22:05:00.001+02:00

Mira is verzot op "oorebelleuh" en laat zich dus meer en meer kennen als een écht meisje! Ze heeft het van geen vreemden, ook ik heb misschien 25 paar in mijn juwelenkistje liggen.
Zo liep ze al vaak door het huis te paraderen met stickertjes op haar oren of tekende ze stipjes op haar oorlel. "Oorebelleuh!" riep ze ook enthousiast als presentatrices op TV, modellen in boekjes of mensen in onze omgeving oorbellen droegen.
Ik vond haar echter nog veel te jong voor oorbelletjes. Ik zag al gruwelbeelden voor me van gigantische oorknopjes in kleine oorlelletjes of ontstoken gaatjes of ...nog erger: doorgescheurde gaatjes. We zeiden tegen haar: als je groot bent, dan krijg je oorbellen!
In Mira's klasje zaten er echter al enkele meisjes met oorbellen en maar al te vaak mocht ik aanhoren dat kindje X of kindje Y wel oorbelletjes had.
Toen echter bleek dat Mira op school weigerde om naar het toilet te gaan en nog steeds een pamper aan wou naar school, terwijl ze thuis en bij de grootouders wel al 4 maanden mooi op het "potje"(of in Mira's geval: de grote WC) ging, besloot ik het over een andere boeg te gooien. Ik zei haar dat meisjes die flink op school naar het WC-tje gingen, oorbellen kregen. Ik had nooit gedacht dat het zou werken, maar...de dag erna zei Mira: "Ik wil geen pamper meer! Pampers zijn voor baby's." Ik liet haar pamper uit, bracht haar naar school met 2 paar extra stellen kleren en ... als bij wonder...bleek ze die dag mooi naar het toilet te zijn gegaan. Tegen de juf had ze verteld: "Als ik op school naar het wc-tje ga, dan krijg ik oorebelleuh!" Sindsdien is ze volledig droog en gebeurde er noch op school, noch bij de buitenschoolse kinderopvang een ongelukje!
En beloofte maakt schuld...ons Mira kreeg oorbelletjes! Samen met papa trokken we naar de winkel. Mijn onthaalmoeder had me een tip gegeven van een winkel waar beide verkoopsters tegelijk de oorbelletjes schieten in beide oren, zodat je niet na één gaatje de winkel moet verlaten met een hysterisch kind. Tegen Mira zeiden we op voorhand niets...om zoveel mogelijk spanning vooraf te vermijden. Ze gaf geen kik bij het schieten! Trots liep ze naar de spiegel en bewonderde haar oorbellen. We zijn nu 3 weken later en elke avond verzorgt ze nog steeds mee haar gaatjes, waardoor deze heel mooi genezen zijn. Trots showt ze haar "oorebelleuh" aan iedereen...ze is een echt meisje geworden!

Kleine oorbelletjes voor onze flinke meid!

Ook grote meisjes mét oorbelletjes kijken nog graag TV met vriendje Iejoor.

Paaspick-nick

2011-04-20T21:18:00.000+02:00

Ons buurtcomité organiseerde afgelopen zondag een paaspick-nick. Met z'n allen verzamelden we aan ons speelpleintje om al fietsend naar de Oudsberg in Opoeteren te trekken. Daar wachtte een heuse verrassing op de kinderen: de Paashaas! Die had niet alleen de lentezon meegebracht, maar verstoptte ook paaseitjes voor de kinderen. Nadat alle eitjes verzameld waren, genoten we in de lentezon van een heerlijke paaspicknick!

Daar liggen er nog verstopt!

Zelf paaseitjes pellen!

Tot volgend jaar!

Mama met haar zwanger "heuveltje"op de berg ...

Op weg naar ons tweede wondertje...

2011-03-21T14:59:00.002+01:00

Het is al weer even geleden dat ik onze blog heb bijgewerkt, maar zoals de titel het al verklapt, hebben we echt niet stil gezeten! Op Kerstdag 2010 deed ik een eerste positieve zwangerschapstest en met Nieuwjaar kon Mira met veel trots aan de grootouders, ooms en tantes verkondigen dat ze in 2011 grote zus zal worden!

Verder hielden we het nog even stil, in de hoop dat alles goed zou lopen...maar op 17 februari konden we opgelucht ademhalen bij het zien van ons tweede wondertje en sindsdien schreeuwen we het geluk van de daken!

Ondertussen ben ik 17 weken zwanger en kan ik al pronken met een heuse buik. Dat het buikje bij een tweede kindje veel sneller groeit dan bij een eerste, heb ik aan de lijve mogen ondervinden. Terwijl ik bij Mira op 18 weken pas mijn eerste zwangerschapskleren droeg, was ik nu op 9 weken al blij dat ik mijn strakke jeans aan de haak kon hangen en mijn gemakkelijke zwangerschapsbroek aan kon trekken.

Ondanks wat zwangerschapskwaaltjes (lees: misselijkheid!) en een fikse griep die me vorige week een week gijzelde, verloopt alles prima. Sinds de laatste 3 weken voel ik ons kleine wondertje kriebelen in mijn buik en ik was eerlijk gezegd al vergeten hoe fijn dat gevoel wel niet is.

Grote zus Mira leeft helemaal mee. Elke dag vertelt ze iets tegen haar broertje of zusje en vraagt ze zich af of de baby er nog niet uit wil komen! Nog even en dan zullen de bewegingen van de baby sterk genoeg zijn zodat papa en grote zus ook kunnen meegenieten.

Ik ga proberen mijn blog weer frequenter bij te houden, zodat jullie allemaal mijn zwangerschap mee kunnen volgen!

Mag ik me even voorstellen:

Mijn naam: blijft nog even geheim
Ik ben: het tweede wondertje van mijn mama en papa

Vermoedelijke dag van geboorte: 30 augustus 2011
Ik zal geboren worden: in ZOL te Genk

Mama: Debora Op't Eijnde
Papa: Johan Beeckaert
Fiere zus: Mira

Speel-peter: Jan Lipkens
Knuffel-meter: Marijke Beeckaert

Op deze foto ben ik: 12 weken oud!

The Terrible Two...

2011-01-20T20:54:00.003+01:00

The Terrible Two... neen geen nieuwe horrorprent van Stephen King of het laatste jeugdboek van Marc De Bel. Bij jonge ouders is deze term beter gekend als de peuterpuberteit.
Voor de niet ouders zal ik het zo beeldend mogelijk trachten te omschrijven: de leeftijd waarop een kind dat zijn zin niet krijgt, stampvoetend een heel shoppingcentrum bij elkaar krijst, zich dramatisch op de grond laat vallen, ostentatief over de vloer ligt te rollen en met een rood aanlopend gezicht krokodillentranen met tuiten huilt ... We kunnen ons allemaal dergelijke taferelen voorstellen.
Helaas was er ooit een tijd (in mijn pré-kinderhistorie) waarin ik dergelijke taferelen gadesloeg en dacht: "Wat een vervelend kind, dat zal mij NOOIT gebeuren." Ooit heb ik zelfs smakelijk zitten lachen met de eerste aflevering van de Super Nanny, waarbij een peuter bijna een uur lang loopt te zeuren achter een rendierhoedje! Nu sla ik dergelijke taferelen gade en denk: "Arme ouders, iedereen kijkt naar hen." en terwijl ik mijn blik afwend, denk ik: "Gelukkig, we zijn niet de enigen waarbij dit gebeurt!"
En toch hoort ook deze periode bij het opgroeien, want hoe je het ook draait of keert, deze fase heeft gewoon te maken met de ontwikkeling van de eigen wil en heeft net als leren kruipen, lopen en praten een functie binnen de ontwikkeling. En die eigen wil, tja, die botst gewoon maar al te vaak met onze wil!
En meestal steekt die eigen wil de kop op:
1. op momenten waarop wij als ouders het niet willen. Zo wou Mira tijdens het boodschappen doen bijvoorbeeld opeens haar schoenen uit. Toen ik haar duidelijk maakte dat dat niet kon, maar Mira geen 'Neen" accepteerde, produceerde ze tijdens het 'supermarktspitsuur' een geluid dat nog het best het geluid van een brandalarm benaderde. De aanwezige klanten die nét niet richting de nooduitgangen spurtten, sloegen het tafereel gade en dachten er het hunne van.
2. op momenten waarop het gewoonweg niet kan, zoals bijvoorbeeld een paraplu willen openen achter in de auto op een drukke weg. Het is gewoon een kunst om als ouders dan ofwel deze situatie compleet te negeren (en de radio wat harder te zetten) of de auto veilig aan de kant te zetten, de paraplu bijna met geweld uit de kleine kinderhandjes te forceren en te wachten...tot de lucht weer geklaard is.

En dingen moeten dan ook nog eens op de manier zoals de peuter dat wil: "Neen mama, dat moet niet zo, dat moet ZÓ!"

Ofwel willen ze per sé dingen zelf doen, zoals zichzelf aankleden, zonder hulp van de ouders ookal duurt dat 5 keer langer en ben je al te laat..."Ikke wil zelf doen!" En ookal willen we de zelfstandigheid van onze kinderen promoten...er zijn momenten waarop we het toch best even zelf doen.

Bovendien is een peuterwil nogal onderhevig aan veranderingen. Gisteren wou Mira alleen nog drinken uit de roze beker, vandaag is die beker opeens vies en belandt hij op de grond onder de woorden: "Ikke wil die niet, ikke wil de groene!"

Het is geen gemakkelijke periode en als ouder moet je vaak écht op je tanden bijten, je kind laten uitrazen en wachten...totdat ze gekalmeerd zijn. Je geduld wordt danig op de proef gesteld...

Dan snel even troosten, een knuffel, een kort babbeltje...en het is weer vergeten. Even later maken ze je weer aan het lachen met een gekke frats, of geraak je vertederd door hun kunnen. Het is gewoon een fase, het hoort bij de groeipijnen...bij ons ligt deze fase bijna achter ons, bijna...

Plopsa-Indoor

2011-01-20T20:02:00.000+01:00

Met papa op de boot van Piet Piraat

Met Plop op de foto!

In de kikkertjes

Met mama in de eendjes.

De Bumba-Show...


...het hoogtepunt van mijn dag!

Laatste keer Kind en Gezin

2011-01-20T19:08:00.002+01:00

Mira is 2,5 jaar en gaat sinds 10 januari flink naar school!
In december hadden we haar laatste meet -en weegmoment bij de kinderarts: onze flinke meid weegt 12 kg en is 87,5cm groot!

K3-show Hasselt 04-12-2010

2011-01-12T20:47:00.001+01:00

Sienna en Mira zijn er helemaal klaar voor!

Dansen in het gangpad...

Mira kan al meedansen met enkele liedjes!

Applaus!

Vakantie Gambia November 2010

2011-01-12T20:25:00.002+01:00

Ontvangst in hotel met traditionele dans.

Ons danseresje deed lustig mee.

Mira en papa in het zwembad van ons hotel Senegambia Beach.

Wipdiertjes zijn altijd en overal fun!

Strandwandeling

Krokodillen aaien aan de heilige poel in Kachikally

Aardnootjes...oftewel pinda's! Vers vanuit de grond!

Rondrit met jeep door Gambia...schoolgerief uitdelen aan de plaatselijke kindjes

Papa proeft van een plaatselijke vrucht (waarvan we de naam niet meer weten)

Op Paradise Beach bij zonsondergang

Bezoek aan visserdorpje en visrokerij in Tanji

Bijilo Forest, waar de aapjes nog in de vrije natuur leven!

Pinda's aan de aapjes voeren!

Bezoek aan Abuko Nature Reserve...wijze woorden aan de ingang

Thuiskomst papa 23-10-2010

2010-12-03T15:21:00.001+01:00

Het is al even geleden dat mijn mama de tijd vond om mijn blog bij te werken!
Sinds 23 oktober is mijn papa terug thuis. Wat was ik blij toen ik mijn papa zag!
Ons gezinnetje is weer herenigd.

Spandoek van de buren.

Welkomsttekst van het buurtcomité

Mama en tante Dafne lieten speciaal een spandoek maken!

Het resultaat: vrienden en buren maakten dat de thuiskomst niet onopgemerkt voorbij kon gaan. Zelfs de "buurtkabouter"was van de partij!

Helemaal overdonderd, maar oh zo blij!

Naar de Kermis in Stokkem!

2010-10-03T21:15:00.003+02:00

Waar is de tijd dat wij vroeger een zakcentje kregen van onze grootouders om naar de kermis te gaan? Centjes tellen en dan uitdokteren aan wat we die allemaal konden uitgeven: eendjes vissen, potten gooien, op de draaimolen,... Niets is veranderd...kinderen van alle tijden vinden de Kermis een ware belevenis. Onder een warme oktoberzon trokken we met omie en opie Stokkem naar de oktober-Kermis in Stokkem. Het werd een fijne namiddag waarbij onze meid zichtbaar genoot!

De Kriebeltuin

2010-10-03T20:59:00.004+02:00

Sinds september gaat Mira elke zaterdag naar "De Kriebeltuin". Dit is een leuke vorm van kleuterturnen. Elke week zetten de begeleiders een groot parcours vol nieuwe uitdagingen klaar. In deze "tuin" kunnen kleuters klimmen, klauteren, balanceren, springen, kruipen, rennen, …

Samen met de ouder(s) maken de kleuters kennis met een ruim scala aan toestellen en manieren van bewegen. Hierdoor gaan kinderen zich beter in hun vel voelen, krijgen ze meer zelfvertrouwen, leren ze openstaan voor anderen...en kunnen de kinderen zich zowel fysiek als geestelijk ontwikkelen in een veilige omgeving.

Augustus 2010

2010-08-22T22:10:00.006+02:00

De dagen passeren en augustus deed zachtjes zijn intrede.
Mira en ik hebben ons ritme helemaal terug gevonden en maken van elk vrij moment gebruik om leuke dingen te gaan doen, zodat het missen van man/papa een beetje wordt verzacht. Een overzichtje in foto's.

Dagje Kinderboerderij in Lanaken met tante Dafne en neefje Ferre!

In de speeltuin bij de kinderboerderij in Kiewit.

Uitstapje naar Gaia-park in Kerkrade.

Juli 2010

2010-08-08T20:51:00.002+02:00

Ik moet het eerlijk toegeven: er zijn al veel blogmomenten voorbijgegaan die ik niet heb vastgelegd. Waarom? Omdat de tijd tegenwoordig verdacht veel sneller lijkt te gaan dan vroeger en voor ik het weet is het weer avond. Ik zal nu niet al die bijzondere momenten alsnog uitgebreid gaan neerpennen, want eigenlijk kan ik het in één zin samenvatten: ik heb een pracht van een dochter!
Ookal was de afgelopen juli maand geen sinecure: de hittegolf zorgde voor een humeurige meid, die overdag niet wou slapen en 's nachts ook liever voor mini-spookje speelde dan naar dromenland te reizen. Mira was bovendien compleet uit ritme omdat haar onthaalmoeder op vakantie was en ze probeerde wanhopig wijs te raken uit het werkschema van een vakantie-loze mama, die het noodgedwongen even halftijds probeerde te beredderen. Tenslotte moest ze dan ook nog eens haar papa missen en snapte ze niets van al de extra aandacht van de buitenwereld die dat voor haar opleverde. Tussen al die wolken van hopeloze momenten, slapeloze nachten en structuurloze dagen scheen er toch steeds weer een zonnestraaltje: dit kleine, vrolijke, eigenwijze en ondeugende meisje. Een dikke knuffel, een spontane kwijlkus of een grote glimlach...doen alles even vergeten! Wat hebben we een pracht van een dochter!

We hebben heel wat leuke dingen gedaan: knutselen in de kazerne voor papa, op bezoek bij de buurmeisjes Sien, Sienna en Noor, gespeeld op de jaarlijks neven en nichten BBQ, geravot met mijn achterneefje Dario, ...

Wandelen met Han en Bruno!

Bij mijn buurmeisje Sien!

Sien eten geven!

FamilieBBQ met alle neven en nichten en de achterneefjes en nichtjes niet te vergeten!

In de zandbak spelen met mijn beste vriendje Iejoor

Mira en Shilo in de zandbak

Op de trampoline met mijn achternichtje Sofie, terwijl mijn neefje Ferre toekijkt.

Mijn eerste parel-ketting maken met juffrouw Karen

Aardbeitjes eten, samen met mijn achterneefje Dario!

Knutselen voor mijn lieve papa!

2010-07-24T13:54:00.000+02:00

Ik probeer Mira zo veel mogelijk te betrekken bij het maken van postpakketjes voor haar papa. Samen doen we inkopen, aan de kassa mag Mira de spulletjes voor haar papa zelf op de band zetten en thuis doen we deze één voor één in een pakketje voor haar papa. Zelf weet ze al goed welke producten voor het 'nootje' (cadeautje) voor papa zijn: Dorito's, worstjes, ... . "Voor papa!" zegt ze enthousiast tegen de winkeljuffrouw!

Op deze manier probeer ik de periode van 4 maanden afwezigheid in te delen in korte momenten: elke week samen met mama een pakketje maken en Mira de verantwoordelijkheid geven om zelf iets voor haar papa te knutselen. Ik hoop dat Mira op deze manier een beetje betekenis kan geven aan de afwezigheid van haar papa. Begrijpen doet ze het natuurlijk niet, maar ze leert wel omgaan met het gemis.

Sinds deze week heeft ze de smaak te pakken...

Heel voorzichtig, rustig en precies maakt Mira kunstwerkjes voor haar papa: plakken, kleuren...en klaar! En papa, die moet dan nog een aantal weekjes geduld uitoefenen om deze kleine pakketjes liefde van het thuisfront in ontvangst te nemen.

Mira, twee jaar!

2010-07-05T21:07:00.002+02:00

Toen we even niet keken...
naar onze kleine peuter
is het baby-zijn geweken.
In de plaats kregen we een flinke kleuter!

Op één dag maakt Mira wel duizend dingen mee,
het liefst eet ze "vleesje" of soep met "bollen",
haar lievelingswoordje is nee,
en haar hobby's zijn boekjes lezen, fietsen en rollebollen.

Iejoor en Bumba zijn haar beste vriendjes,
Maar opie, die staat voorop,
en zeker niet vergeten: ook Sandra en de "kiendjes"
met kameraadje Dean op kop!

Vandaag is haar grote dag
ons Mira wordt twee
Een dag waarop alles mag,
dus zing nu maar mee:

"Hieperdepiep Hoera!"

Ferre op logé

2010-07-03T08:50:00.001+02:00

Vandaag bleef Ferre een dagje spelen én slapen bij ons!
Wat hadden we plezier met z'n twee!

In het zwembadje spelen...

Samen boekjes lezen.

TV kijken

Met het winkeltje spelen. (Al vond er eentje het heel moeilijk om te delen!)

"Papa, ik lijk steeds meer op jou!"

2010-06-24T21:55:00.002+02:00

Acht handen moet ik hebben en minstens een tienvoud aan ogen...om ons Mira in de gaten te houden, sinds Johan opnieuw op missie is vertrokken. Net als ik denk dat ik haar in de mot heb, is ze me toch wel niet te snel af zeker.
Een situatieschets als voorbeeld: nu het kwik flirt met 30 graden, vond ik het hoog tijd om ons zwembadje op te zetten. Neen, niet ons groot zwembad van vorig jaar, dat is veel te veel werk voor een "alleenstaande moeder ad interim". We kochten een iets kleiner, maar daarom niet minder plezierig opblaasbaar model. Ik was eerst van plan om deze zelf op te pompen (met zo'n luchtmatras-pomp die nog dateert van onze festival-jaren), totdat een vriendelijke buur aanbood om even met zijn "compresseur"(of hoe dat ding ook mag heten) langs te komen. Op een mum van tijd was deze klus geklaard! Maar voor Mira kon het niet snel genoeg gaan: "Wembadje!" galmde er onafgebroken in ongeduldige peutertaal over het gazon. Deze aria zette ze kracht bij door achtereenvolgens en in willekeurige volgorde op de grond te stampen, boos over het gras te rollen en met haar schoenen te gooien! Toen haar "wembadje" eindelijk (al waren dit slechts 10 minuten) zijn volledig vorm had aangenomen, moest dit natuurlijk nog gevuld worden! Wat kan een peutergeduld op de proef gesteld worden. Snel de tuinslang aansluiten...en vullen maar. Vriendelijk bedankte ik onze buurman en voordat we het wisten geraakten we even in gesprek over de op til zijnde verfwerken aan ons huis...totdat ik opeens besefte dat het nu wel heel erg stil was achter mij. Ik draaide me om en zag Mira trots met de tuinslang over het gazon paraderen: het gras, de was op de wasdraad, de muren van ons pas-geverfd huis, de zandbak, ons konijn en de cavia's...alles inclusief Mira was nat. En in het zwembadje...nog geen bodempje water! Mijn eerste reactie was boos worden.... en Mira...die keek me guitig aan en spoot me van onder tot boven nat en terwijl ik de straal probeerde te ontwijken, gooide ze er op de koop toe nog een vettig lachske bovenop! De guitige blik in haar ogen sprak boekdelen en even zag ik een mini-Johan voor me staan! Wat lijkt Mira veel op haar papa, niet alleen qua uiterlijk: haar veelkleurige alleszeggende ogen en speelse krullen, maar ook haar gedrag: haar volhardende wilskracht, haar eigengereid sterk karakter, maar gelukkig ook haar guitige streken! En ookal is lijken op iemand, niet hetzelfde als zijn ...hoe ver Johan ook weg is, ik heb toch altijd een beetje van hem in huis.

Stripverhaal: Mira versus Ferre

2010-06-11T12:57:00.005+02:00

Ferre: "Oh leuk samen spelen! Mira mag ik meespelen?"
Mira: "Neen, van Mina."

Ferre: "Toe Mira, mag ik meespelen?"
Mira: "Neen! Van Mina!"

Ferre: "Maar zeg, dat is eigenlijk wel mijn speelgoed hé!"
Mira: "Neeeeeeeen, van Mina!"

Ferre: "Aan de kant, ik wil meespelen!"
Mira: "Neeeeeeen! Van Miiiiinaaaa!"

Mira: "Ik heb toch alle diertjes voor mezelf gehouden, na-na-na-na-naaah!
Ferre: "Wacht gij maar totdat ik wat groter ben!"

Mira Duimelina

2010-05-20T20:30:00.002+02:00

Al in mijn buik was Mira een duimelijntje. Ook als baby bleek het fenomeen "tuttie" -zoals ze dit nu zelf noemt- niet aan haar besteedt. Mira kiest resoluut voor haar duim als ze moe is...net als haar mama vroeger!

Spelen versus opruimen...

2010-05-16T17:45:00.000+02:00

Boos, lief, blij en ondeugend!

De kinderboerderij

2010-05-16T07:36:00.003+02:00

Buiten een weekje van 20graden in april, hielden de weergoden dit jaar een extra lange winterslaap. De winterjassen bleven aan de haak, de sjaals in de aanslag en ook de winterlaarzen deden nog een extra maandje dienst. En dan ben ik nog de snotneusjes vergeten. De druilerige ochtenden waarop Mira met tranen in de ogen aan het raam stond en teleurgesteld "Buiten Pelen" riep, zijn niet meer op twee handen te tellen. Wat een verademing toen gisteren onverwacht de zon opnieuw doorbrak en de thermometer 16 graden aanwees. Tijd voor een uitstapje naar... de Kinderboerderij!
Konijntjes, cavia's, hangbuikzwijntjes ...maar vooral de geitjes vielen in de smaak bij Mira!

Peuterpraatjes Part III

2010-05-16T07:25:00.004+02:00

De woorden rollen van Mira's lippen als nooit te voren. Zinnetjes van drie, vier, vijf of zelfs meer woorden zijn schering en inslag. Hele gesprekjes voert ze met ons, of met haar poppen en teddyberen.
Liedjes zingen, dieren benoemen, de vier hoofdkleuren, tellen tot 10 (met het al dan niet overslaan van getallen of in willekeurige volgorde), de namen van familieleden en kinderen op de opvang, voertuigen, ...alles wordt in sneltreinvaart opgenomen, overdacht en uitgesproken.
Sommige woorden worden ontzettend mooi uitgesproken, van andere woorden maakt ze haar eigen variant en nog andere woorden zijn enkel voor ons, ouders verstaanbaar.
Eindelijk krijgen we te horen wat er in dat kleine, nieuwsgierige peuterhoofdje omgaat! Maar...langs de andere kant moeten we heel erg opletten wat we zelf zeggen, want voor je het weet, zegt een kleine wijsneus je na!

Ik heb besloten om deze pareltjes op te schrijven, kwestie van er later nog eens met weemoed aan terug te kunnen denken.

Ik zeg het op mijn manier en hou ook vol dat het zo heet
- Mina: Mira
- mauw: onze poes
- drinkebeker
- "pieterdepiet": hieperdepiep
- 3: K3
- Musjiekje: liedjes opzetten
- veesje: boterhammenvlees
- norretje: een varkentje (komt van Knorretje uit Winnie de Poeh)
- Kaatje: haar meter Dafne

Woorden die enkel mijn mama en papa verstaan:
- wiwi: een kiwi
- baan: banaan
- rauw: warm
- chicha: een pizza
- chichebollen: sprietebollen
- joko: choco
- piebaan: glijbaan
- mion: camion
- sjoesjoe: trein

Typische uitspraken:
- Oei = ik heb geknoeid (of mama/papa heeft geknoeid), er is iets gebeurd of ik heb iets gedaan wat niet mag
- Bitje in: er zit nog een beetje in haar ochtendpapje, in haar bordje
- Doe-doe: "mag niet".
- Wakker: ik ben wakker ('s ochtends) of ik wil nu niet slapen (overdag of 's avonds als ze het bed in moet)
- Mama/papa toch: als wij knoeien of iets verkeerds doen
- Ja hé...om haar zinnen wijselijk af te ronden

Spaghetti-western starring Mira Beeckaert

2010-02-27T17:01:00.005+01:00

Beeckaert Productions presents ...
"A Fistfull of Spaghetti"

A film by Sergio Leone.
Starring Mira Beeckaert
In Theaters March 2010

Een film om vingers én duimen bij af te likken!

Mira loves Ferre

2010-02-16T21:02:00.003+01:00

Valentijnsdag 2010: Mira laat haar neefje Ferre zien dat ze van hem houdt!

En Ferre vindt zijn grote nichtje ook heel erg leuk!

Update januari-februari

2010-02-13T10:13:00.004+01:00

't Is weer even geleden dat ik tijd heb gemaakt om achter mijn PC te gaan zitten en Mira's blogje bij te werken. Dat de tijd vliegt en kinderen heel snel groeien, dat besef je soms op de meest banale momenten: bijvoorbeeld wanneer je 's avonds nog een keertje gaat kijken als je kind goed slaapt en ziet dat die ene slaapzak wel echt krap aan het worden is. Of als je je schatje languit in het bad ziet liggen spelen. Of als je kind je enthousiast tegemoet gelopen komt wanneer je het komt halen bij de onthaalmoeder. Hoe vaak hebben Johan en ik elkaar al niet aangekeken en ons afgevraagd wanneer onze kleine Mira toch zo groot geworden is.
Gisteren, 12 februari 2010 werd Tibo geboren, het eerste kindje van Johans jongste zus Marijke en haar vriend Jo. Met een kleine 45cm en 2kg660 lag dit knappe ventje zalig te slapen op zijn mama's borst. Zo mooi om een klein wondertje te zien bij zijn liefdevolle ouders.
Was Mira ooit echt zo klein? Het lijkt haast gisteren dat we daar zelf vol ongeloof en trots met een kleine baby in onze armen lagen. Maar wat glunderen we ook vol trots als we onze kleine meid zien leren en groeien. Ongelofelijk wat ze allemaal op zeer korte tijd bijleert: zelf eten (zonder veel te knoeien), zelf tandjes poetsen, meehelpen aankleden, kleuren, dieren aanduiden in boekjes, steeds meer woordjes die er over aar lippen rollen, de eerste 2 of 3 woordszinnetjes, liedjes zingen, dansen, met de poppen spelen... elke dag is een belevenis met een kindje in huis!

Wat zou er op TV zijn vandaag?

Opruimen doe ik graag, ik kruip er zelfs bij!

Met papa en mijn neefje Ferre!

Shilo 2 jaar!

2010-01-21T06:59:00.000+01:00

14 januari werd mijn "oudste" petekindje Shilo 2 jaar!
Afgelopen zondag was het dan ook feest, waarbij zowel groot als klein werd getrakteerd op overheerlijke vlaai en een lekkere kaasschotel.

De hele avond liep Shilo trots rond met zijn kroon!

De twee feestbeestjes hadden plezier voor tien. De vlaai ging de trappen af en Mira blies lustig op de toeter!

Peuter-praatjes Part II

2010-01-14T08:48:00.001+01:00

Papa: "Mira kom achter die zetel uit!" (Daar mag ze niet achter ivm kabels van TV, Digibox en internet. Mamzel weet dit, maar wat niet mag, trekt aan en soms daagt ze natuurlijk graag uit.)
Mira lacht ondeugend en blijft parmantig staan.
Papa: "Mira!" (op gebiedende toon)
Mira blijft nog steeds staan.
Papa: "Mira, kom achter die zetel uit, kleine aap!"
Mira kijkt papa ondeugend aan en zegt vastberaden terug: "Aap!"

Probeer dan maar eens je lach in te houden!

Peuter-praatjes!

2010-01-03T20:19:00.004+01:00

Mira zit tot over haar oren in de praat-fase en haar scala aan woorden wordt breder en breder. Elke dag verbazen we ons over de nieuwe woordjes die er over haar lippen rollen. Sommige woordjes worden mooi gearticuleerd (vb. Opie), anderen lijken met een beetje fantasie op het echte woord (Rara= Sandra) en weer anderen zijn voor ons echt onverstaanbaar. Dat laatste is voor Mira soms frustrerend. Wanneer ze ons iets vraagt wat we niet verstaan, blijft ze dit woord tot in het oneindige herhalen in de hoop dat wij haar begrijpen. Haar blik verraadt haar onmacht: ze is gefrustreerd dat wij niet weten wat zij bedoelt (en omgekeerd!)! Maar anderzijds zien we steeds meer dat ze een "doorbijterke" is. Want ze gaat door, ze oefent en herhaalt, probeert, blijft proberen en probeert opnieuw...totdat ze het kan!

Alhoewel Mira al vroeg kon praten, heeft het heel lang geduurd totdat ze haar eigen naam kon uitspreken. Maar sinds we deze vakantie geoefend hebben, noemt ze zichzelf "Mima!"
Toen ze deze week met haar potloodjes aan het gooien was en niet wou luisteren, (ondanks het feit dat ik haar al enkele keren aanmanend geroepen had), riep ik boos: "Mira Beeckaert!" Mira draaide zich om, liet de rest van haar potloodjes op de grond vallen en zei met een fier gezichtje: "Mima Beeba." Ik was op slag niet meer boos en zei trots: "Ja, schat, jij bent Mira Beeckaert!"

Gelukkig Twee-Duizend-Tien...

2010-01-01T15:03:00.002+01:00

Wij wensen jullie voor 2010...
Tijd om van de kleine dingen te genieten.
Rust om stil te staan bij mooie momenten.
Sterkte om tegenslagen te overwinnen.
Vriendschap om je hart te verwarmen.
Humor om wat somber is te kleuren
en een glimlach om elke dag mee te beginnen.
Johan, Debora en Mira

Een spontane foto van een dansende Mira op oudejaarsavond!

Tussendoortje

2009-12-21T16:55:00.000+01:00

Let it snow, let it snow, let it snow...

2009-12-21T12:03:00.004+01:00

Terwijl de sneeuw met bakken uit de lucht viel alsof de engeltjes in de hemel een kussengevecht-marathon hielden en een sneeuwtapijt zich over wegen en velden neervlijde, keek Mira vol verwondering naar buiten! Als vanouds oefent de sneeuw een enorme aantrekkingskracht uit op klein en groot. En aangezien de belgische wegen niet bestand bleken te zijn tegen dit sneeuwpakket, trokken ouders met hun ingeduffelde kinderen met de slee op pad. Papa's werden bekogeld met sneeuwballen en mama's boetseerden samen met hun kroost sneeuwpoppen in de achtertuin. Wat een prachtige taferelen...
Ook Mira trotseerde de kou in haar winterlaarsjes en zakte tot aan haar knietjes in de sneeuw! Plezier verzekerd...althans voor even!

Onze nieuwe huisgenoot...Zara!

2009-12-21T11:56:00.003+01:00

Sinds een weekje zijn we de trotse eigenaars van Zara, een black shaded golden Britse korthaar. Zara zocht een nieuwe thuis, omdat de andere katten van haar cattery zich tegen haar hadden gekeerd. Haar baasjes zochten dus een nieuw gezin waar Zara rust en geborgenheid zou vinden. We reden helemaal naar Utrecht om haar te bewonderen en ... keerden samen met haar huiswaarts.
Na enkele dagen acclimatiseren, voelt Zara zich helemaal thuis. Ze is speels en lief, maar ook lui en fan van warme, zachte hoekjes. Ze is ondertussen ook dikke vriendjes met Mira en vlijt zich 's avonds lekker tussen ons in op de zetel.

My baby just loves to dance...

2009-12-08T17:02:00.002+01:00

Een doodgewone doordeweekse avond...
Mira verrast ons spontaan op een dansje. Snel de camera in de aanslag om dit te vereeuwigen!

Eerst een dansje doen...PAUZE...op adem komen...dan papa terroriseren!

Mm(a)m(a)melk...en je kan tegen een stootje!

Dag Sinterklaasje!

2009-12-06T19:57:00.003+01:00

Naar jaarlijkse gewoonte waren we te gast in de kazerne voor een bezoekje aan de Sint!
Mira vond het geweldig om te spelen met de andere kindjes...totdat de Sint verscheen! Ze is een beetje, heel erg bang van de Sint. Hopelijk durft ze volgend jaar wel op de schoot bij de goede man!

Maite en Mira...de Bumba-lovers

Lucas en Mira maken een tekening voor de Sint

Samen met de grote meisjes op de wipdiertjes.

In de veilige armen van papa op bezoek bij de Sint.

Wat een leuk cadeautje!

Dag Sinterklaasje...tot volgend jaar!

Mijn vriendjes Iejoor en Bumba!

2009-11-19T08:09:00.003+01:00

Mira heeft twee onafscheidelijke vriendjes: Iejoor en Bumba.
Iejoortje, het norse en pessimistische ezeltje uit de verhalen van Winnie de Poeh, koos ze al een half jaar geleden tot haar trouwe vriend. Maar sinds ze Bumba leerde kennen, besloot ze ook hem tot knuffeltje te bevorderen. Eerst hadden we een grote Bumba, maar die is wat onhandig om overal mee naar toe te nemen. Daarom kochten we een kleine Bumba, die klein genoeg is om samen met Iejoor overal mee naar toe gesleept te worden: naar bed, naar omie en opie, naar Sandra, ...overal wordt Mira vergezeld van haar onafscheidelijke vriendjes. En ojee als we er eentje vergeten.

Sinds kort speelt ze ook echt met Bumba en Iejoor, want in haar fantasiewereld zijn dit nog echte vriendjes. En met echte vriendjes speel je natuurlijk ook echte spelletjes!

Boekjes lezen!

2009-11-01T12:16:00.002+01:00

Bijna elke dag hoor ik wel van iemand dat Mira ontzettend veel op haar papa gelijkt. Haar ondeugende donkere oogjes zullen daar ongetwijfeld voor iets tussen zitten. En natuurlijk moet ik zelf ook toegeven dat ze heel veel op haar papa lijkt.
Veel moet je echter niet van genetica afweten om te weten dat ze natuurlijk ook 50% van haar genen van mij heeft. En die 50% moet ergens zitten natuurlijk! Haar liefde voor boeken heeft ze duidelijk van mij geërfd: in boekjes kijken, aanduiden en (voor)lezen zijn haar favoriete bezigheden. Dus wat doen we op een druilerige herfst-zondag ... boekjes lezen natuurlijk!

Nore!

2009-11-01T12:13:00.001+01:00

Ik vertelde het reeds in één van mijn vorige blogberichten: het is een vruchtbaar jaar.
Vorige week dinsdag 27 oktober werden mijn vriendin Liesbeth en haar man Tom de trotse ouders van een dochtertje: Nore!

We brachten hen een bezoekje in het ziekenhuis!
Wat een prachtig klein meisje! (En weeral lijkt onze kleine Mira zo groot!)

Ferre...

2009-10-12T16:00:00.005+02:00

Hier is hij nog eens, onze stoere Ferre!
Hij stelt het goed en vandaag is hij samen met zijn trotse mama en papa naar huis mogen gaan! Want nergens is het beter dan thuis!

Impressie van de voor -en achterkant van het zeer originele geboortekaartje, helemaal in de stijl van Dafne en Jan:

Dreaming...

Hier lig ik goed...
Beelden zeggen meer dan woorden, niet?

Welkom Ferre!

2009-10-11T09:26:00.007+02:00

Donderdag 8 oktober werd Ferre geboren, zoontje van mijn zus Dafne en haar man Jan. En wat een timing, net op zijn uitgerekende dag kwam hij ter wereld. Deze flinke jongen van 3kg620 en 51 cm groot is Mira´s eerste neefje en mijn tweede petekindje! En wat een schatje is hij, ik smelt helemaal weg als ik hem zie!

Ferre, één dag oud.

4 op een rij: de fiere oma en opa en hun twee kleinkinderen Ferre en Mira!

Mira loves Bumba!

2009-10-02T11:38:00.002+02:00

Ook wij blijven niet bespaard van de Studio 100 huiskamer-indoctrinatie! Mira heeft sinds enkele weken Bumba ontdekt! Sindsdien staat ze elke dag trouw om 17u55 op haar vriendje Bumba te wachten. "Bumba-Bumba-Bumba!" galmt het dan 5 minuten ongeduldig door de huiskamer totdat de lachende clown op het scherm verschijnt! Gefascineerd hangt Mira dan aan het scherm gekluisterd: ze danst mee op de muziek, lacht met de circusdieren en klapt mee met de kindjes! Toch fantastisch om te zien!

Mira en Bumba kijken naar ...Bumba!

Activia-Mira

2009-10-02T11:27:00.004+02:00

Mira is verzot op yoghurt in al zijn smaken en varianten!
Ook als mama en papa een potje openen, staat ze vol ongeduld klaar met haar lepeltje om een hapje te nemen.
Laatst was ze er 's ochtends in geslaagd om ongemerkt een bijna leeg potje van de tafel te nemen om dan stiekem op haar speeltapijt de laatste restjes te verorberen! En dat smaakte!

Beebiekes en zo...

2009-10-02T11:16:00.004+02:00

Nog nooit waren er in onze omgeving zo veel vrouwen zwanger dan dit jaar. Niet toevallig was ik vorig jaar hoogzwanger, net bevallen of al borstvoedinggevend te gast op de vrijgezellenavonden en trouwfeesten van de meerderheid van hen.

In februari beet Ava de spits af, dochtertje van Wendy en Cis, daarna was het enkele maanden stil voordat Lisa, het dochtertje van Ann en Rudi het levenslicht zag. Toen volgde Chiara, het dochtertje van Johans neef en op mijn werk werden collega's de trotse ouders van Philias en Isa. Tenslotte vielen de kaartjes van de stoere jongens Nyo, Sion en Rune in de bus! Een ware babyboom!
En nu is het nog wachten op -in respectievelijke volgorde- mijn lieve zus Dafne, vriendinnen Liesbeth en Laura, collega's Petra en Steffi, schoonzus Marijke en collega Mariëlle! En wie zal de volgende zijn?
Bij deze laatste vraag kijken velen vaak naar mij. Niet zelden wordt er bij ons gepolst wanneer Mira een broertje of zusje krijgt. Ik hoor de vraag vaak al van kilometers ver aankomen. Voorlopig blijven wij jullie het antwoord schuldig en hebben we onze handen meer dan vol met Mira.

En Mira, die wordt stilaan een echte meid en is bijlange na geen baby meer maar een ondernemende peuter. En ik geef het toe, soms mis ik mijn kleine baby-Mirake en verlang ik naar het samen knuffelen en "knoezelen" (zelf uitgevonden woord voor een combinatie van knuffelen en snoezelen). Geen minuut zit Mira nog stil, ze wil enkel nog maar ontdekken, rondlopen en ravottten. Maar deze week staken de pijnlijke tanden daar een stokje voor. Midden in de nacht werden we getrakteerd op een tranenconcert. Niets hielp! Enkel rustig sussen op mama's buik bood een oplossing. En ookal konden papa en Mira nu lekker slapen en lag ik helemaal verstijfd uit schrik dat ze van me af zou vallen de hele nacht wakker, toch genoot ik stiekem van het baby-Mirake op mijn arm! Voor even was ze nog eens "mijn beebieke".

K&G

2009-08-31T20:15:00.003+02:00

Vandaag was het nog eens tijd voor een bezoekje aan Kind en Gezin.
´t Was al van april geleden, dus waren we heel erg benieuwd hoeveel de weegschaal en de meetlat zouden aangeven: 9kg040 en 74,5cm groot. Nog steeds p25 op de curve, maar bijna 2kg zwaarder en 7cm groter!
Daarna stonden Mira 2 prikjes te wachten. Niet meer in de bil deze keer, maar in elk bovenarmpje één. Dat was niet naar haar zin en dat mocht de hele wachtkamer weten. Toch waren de traantjes snel weer verdwenen, toen de dokter een koekje uit zijn hand toverde. Bij het buiten gaan bedankte ze de dokter dan toch met een kushandje. Een kinderhand is snel gevuld!
Ook bij de verpleegster mocht Mira haar kunnen (of moet ik zeggen: kunsten) tonen. En ze haalde al haar truken uit de spreekwoordelijke doos: lopen, springen, dansen, klimmen, handjes draaien, een torentje bouwen, met speelgoed gooien... (mama mocht achteraf we alles alleen opruimen, hihi). De verpleegster en dokter stonden vooral versteld van haar vocabulaire! Dat belooft...papa krijgt er een babbelkousje bij!

Een greep uit Mira's woordjes: papa, mama, bal,ja, bah, oooh, wa-da?(inclusief wijzend vingertje), Jella (Gella, de hond van omie en opie), pak, kijk, woe-woe (als ze een hondje hoort), ajoo (hallo) en niet te vergeten ...kak!

Uitstapje naar Gaia-park Kerkrade

2009-08-30T20:20:00.003+02:00

Waarom het Gaia-park in Kerkrade onlangs voor de tweede maal op rij werd verkozen tot mooiste dierentuin van België en Nederland, wouden wij wel eens zelf ervaren. En wat een verademing! Dit recente dierenpark heeft duidelijk veel aandacht besteed aan het creëren van natuurgetrouwe habitats voor hun talrijke bewoners. Ruime kooien en openluchtverblijven wisselen elkaar af en de dieren maken géén depressieve, vermoeide indruk, maar lijken zich daarentegen écht thuis te voelen en zich te vermaken. We maken kennis met spelende slingeraapjes, een imposante gorilla, zeldzame witte neushoorns, razendsnelle cheeta´s, een dwerg-nijlpaardje en niet te vergeten de zebra's: Mira´s favorieten! Maar ook minder bekende bewoners: een bongo, een veelvraat en capibara´s toonden zich in al hun pracht en praal!
´t Was een fantastische dag en Mira, onze dierenvriend, genoot met volle teugen! De ideale uitstap om de zomermaanden uit te wuiven...

Beelden zeggen meer dan woorden...

Mira bespiedt de beverratjes!

NIEUW: mijn gastenboekje

2009-08-26T20:57:00.004+02:00

Amai, ik zie dat er al 9600 mensen mijn blog zijn komen bezoeken!
Dat is veel zeg!
Bedankt allemaal voor jullie bezoekje!

Ik ben heel nieuwsgierig om al die bezoekers te leren kennen en daarom heeft mijn papa een gastenboekje op deze blog gezet. Links beneden kunnen jullie een berichtje voor mij achter laten (maar ook voor mijn papa en mama...).

Dikke Knuffel,

Mira

Fotootjes van bij Sandra!

2009-08-24T20:14:00.006+02:00

10 maanden, zo lang al, gaat onze kleine spruit 3 dagen per week naar Sandra, haar onthaalmoeder. Ik weet nog hoe moeilijk Johan en ik het vonden om een onthaalmoeder te kiezen, waar we ons -toen nog ongeboren- spruitje heen zouden brengen. We zetten onze wensen en verwachtingen op een rijtje en bezochten enkele onthaalmoeders. Maar hoe maak je de juiste keuze? En dan ga je als ouders op je gevoel af. Bij Sandra was er dé klik! Was het haar enthousiasme? Haar positieve ingesteldheid? Haar zorgzame houding? We kunnen er nog steeds niet de vinger op leggen wat nu precies de doorslag gaf, het voelde instinctief gewoon goed aan...

En het lijkt alsof het gisteren was, toen we Mira voor het eerst naar Sandra brachten (zie blog oktober 2008). Met lood in de schoenen en een klein hartje lieten we haar achter bij haar onthaalmoeder en de andere onthaalkindjes. Voor mama en papa ongetwijfeld een grotere aanpassing dan voor Mira!

Nu 10 maanden later lijkt het alsof het nooit anders was. Mira gaat elke maandag, dinsdag en donderdag (en later ook op vrijdag, als mama's 4-5e er op zit) opgewekt en monter naar Sandra. Ze begint al te kraaien van opwinding als we bij Sandra de oprit op rijden. Mira leert er spelen én delen met andere kinderen in een veilige en geborgen omgeving. Wat wil je nog meer? Een lachend gezichtje als mama haar brengt, een lachend gezichtje als papa haar komt ophalen.

Sandra startte deze week ook met een blog, volledig gewijd aan haar ´schatties´ en enkel toegankelijk voor de mama´s en papa´s die wel eens een blikje achter de schermen willen werpen.
Allemaal stralende, lachende en blozende gezichtjes kleuren haar foto´s ...

Een overzichtje van onze Mira in een collage...(klikken om te vergroten)

Mira en Sandra

"En als Sandra het even te druk heeft met de andere kindjes, dan zal ik wel even op Lotte letten."

Naar de braderie in Stokkem met omie en opie!

2009-08-16T17:32:00.004+02:00

Mijn mama en papa wilden graag eens een avondje met z'n tweetjes op stap. Lekker uit eten voor papa's verjaardag... zonder mij.
Maar of ik dat erg vond? Neen hoor!
Ik mocht gaan logeren bij omie en opie in Stokkem. Net deze week was het daar braderie: marktkraampjes, live muziek, lampjes in de straten, terrasjes en...de Kermis natuurlijk! Ik was niet weg te slaan op de carroussel!

Aan zee (slot)

2009-08-09T20:36:00.003+02:00

Niet alleen water heeft een grote aantrekkingskracht op kinderen, ook opblaasbare bootjes! Onder het waakzame oog van mama en papa waant onze meid zich een echte kapitein! Schip Ahoy, piraatjes!

Varen, varen over de baren,
varen varen over de zee,
die nog nooit gevaren heeft,
weet niet hoe een zeeman leeft,
varen varen over de baren,
varen varen over de zee.
en Tom, Liesbeth en hun toekomstig babytje mogen ook met me mee!

Zon, zee en vooral ZAND!

Stoer de golven trotseren!

Pintje drinken!

2009-08-09T20:24:00.003+02:00

Wat is er verfrissender dan een pintje op een dag waarop de thermometer 33 graden aanwijst?

Van zo'n pintje, daar word je lekker lollig van!

Zou ik er nog eentje drinken?

Pfft, ik zie precies 2 mama's en 2 papa's!

Naar zee! (Dag 1)

2009-08-05T21:15:00.005+02:00

Pft, wat een lange trip met de auto! Dat was niet leuk! Maar mama en papa zeiden dat we hele leuke dingen gingen doen. Dat wil ik toch wel eens zien!
Maar...wat is me dat? Een mega zandbak en een reuzengroot zwembad! Ik droom...of toch niet?

Wat een raar zwembad! Het water gaat op en neer en heen en weer... Voor de veiligheid toch even voelen met mijn voetjes!

This is fun!

Als ik wat zand in dit bakje doe, zou ik dat dan mee naar huis mogen nemen?

Dat zand staat bovendien geweldig bij mijn nieuwe badpakje en hippe bril!

Mijn eerste stapjes! (Net geen 13 maanden oud)

2009-08-03T15:51:00.002+02:00

Stapje voor stapje,
Onzeker,
onwennig

Handjes omhoog,
In de lucht,
zonder steun

Ogen omlaag
En dan weer vooruit

Uitmondend in
een stralende lach

Het is haar gelukt: de eerste onzekere, wankele stapjes zijn gezet!
Een beetje bang, maar toch zo verwonderd over haar eigen kunnen!
Trots klappen we in onze handen!

En nu oefenen maar, zodat ze achter ons aan kan rennen (of zal het eerder andersom zijn)

Mira Verde

2009-07-21T20:08:00.005+02:00

Op onze Nationale Feestdag trokken we de landsgrenzen over naar het mooie Mondo Verde in Landgraaf. Deze unieke groene wereld staat niet alleen bekend om zijn prachtige wereldtuinen, maar is ook de trotse bezitter van Europaas grootste openlucht vogelvolière. Bontgekleurde vogels en handtamme aapjes verwelkomden ons en bezorgden Mira de dag van haar leven. Meermaals hoorden we haar gieren van het lachen en ook haar pas geleerde woordjes "Kijk!" en "Wa-da?" (Wat is dat?)weerklonken meermaals door het weelderige groen!

Uitblazen aan de Trevi-fontein! Met de zon in onze ogen, wanen we ons even écht in Italië

Samen met papa even genieten van het uitzicht over het park in een japans theehuisje.

Gigantische koi's verdringen elkaar voor een hapje in de Japanse tuin.

Mira valt van de ene verbazing in de andere...en neemt plaats op de rug van een gigantische dinousaurus. Geen paniek oma's, het is maar een planteneter!

Lachen en gieren op een gigantisch luchtkussen!

Bezoek van onze Ghanese vrienden!

2009-07-21T19:57:00.003+02:00

Naar jaarlijkse traditie, houden we ´s zomers een reünie met onze Ghanese vrienden. Dit jaar was het de beurt aan ons om gastheer en gastvrouw van dienst te zijn!
Het werd een heerlijke namiddag, met Ghanees eten, in combinatie met een echte belgische bbq! Enkel het zonnetje brak niet echt door, maar dat kon de kinderen gelukkig niet deren!

Mira 1 jaar !

2009-07-06T20:47:00.004+02:00

Zaterdag werd Mira 1 jaar! Een emotionele dag met herinneringen aan haar geboorte en aan de mooiste momenten van het afgelopen jaar. Een jaar dat is omgevlogen, maar ook een jaar dat bestond uit 365 dagen, gevuld met de mooie lach van onze lieve dochter!
Zondag werd 't eerste kaarsje uitgeblazen en de reuzen-cake aangesneden!

Onze bikini-babe!

2009-07-06T20:27:00.002+02:00

Na 10 minuutjes draaien, keren, frutselen en prullen slaagde ons mamzel er zelf in om mijn bikini rond haar nek te hangen!

Waar is Mira?

2009-07-06T20:19:00.003+02:00

Als je vraagt: "Waar is Mira?", wijst ze trots naar zichzelf...maar vrijdag gaf ze dit wel een heel andere wending! Ik hoorde haar vol spanning harder en harder ademhalen naarmate ik "Waar is Mira bleef herhalen?" en stilletjes dichterbij sloop. Een eerste fase van verstoppertje spelen!

Spitter-spetter-spater, ik ben gek op water!

2009-06-29T19:35:00.003+02:00

28-06-2009 Doopsel Mira

2009-06-29T19:07:00.006+02:00

Bezoekje van de Jong VLD-kindjes

2009-06-29T08:45:00.004+02:00

Op een mooie, stralende zomerdag bracht het bestuur van Jong VLD Maaseik een bezoekje aan ons Mira. De afgelopen jaren zorgden de bestuursleden voor heel wat verjongen, dus de kindjes waren talrijk aanwezig. Mira amuseerde zich kostelijk!

Zullen we ruilen?

Mmm, wat zit er in uw flesje?

En die bijtring wil ik ook wel eens proeven!

Maxim en zijn harem...wat een keuze! Wie zal het worden? to be continued...achter 16 jaar!

De kindjes van 2008: Sienna, Mira en Maxim!

De kleine Lisa blijft voorlopig veilig in de buurt van mama en papa!

Mira's fietsje valt in de smaak bij Maxim!

Een kleine update!

2009-06-21T16:36:00.003+02:00

´t Is al weer veel te lang geleden dat ik nog eens geblogt heb...maar -ookal is het geen nieuw jaar- ik heb goede voornemens genomen: vanaf nu ga ik terug vaker de blog bijwerken...beloofd!
Want de tijd staat niet stil en Mira al helemaal niet. Dus, snel de mooie en onvergetelijke momenten noteren, voordat ze verdwijnen tussen al die nieuwe, mooie en onvergetelijke momenten!
Een klein fotorelaas...

Al spelend zet ik mijn eerste stapjes met steun. (Nog steeds zonder schoentjes, maar op mijn sokjes of blote voetjes!)

Zelf mijn neusje snuiten...

Wie heb ik aan de lijn...hallo-hallo!

Mijn eerste koekje met chocolade...

...om mijn vingers bij af te likken!

Gezocht: schoentjes maat 16 of 17!!!

2009-04-29T20:13:00.002+02:00

Omdat veel mama's op mijn blog passeren, wil ik graag een oproepje plaatsen!
Ons Mira begint stilletjesaan te lopen en haar voetjes hebben meer steun nodig. Nu is Mira maar "een kleine Mie" en toen ik vorige week haar voetjes liet meten, wees het voetlatje amper maatje 16 aan! Ondertussen ben ik reeds in 7 schoenwinkels geweest en nergens kan ik ze vinden. In de meeste schoenwinkels beginnen ze pas vanaf maatje 18! Weet iemand onder jullie misschien waar ik stevige schoentjes kan vinden in maatje 16 of hoogstens 17?

Eindelijk nog eens een update!

2009-04-24T20:45:00.000+02:00

Ik weet het, 't is véél te lang geleden! Er was weinig tijd om te bloggen...

Johan is onverwachts 10 dagen vroeger van zijn missie teruggekeerd, omdat hij zijn voet had gebroken! Na 4 weken gips en nog meer drukte dan in de afgelopen 4 maanden, is hij nu goed aan het revalideren! Ondertussen heeft hij wel ruimschoots de tijd ingehaald met zijn dochter! Ze genieten er beiden van met volle teugen...
Een terugblik in foto's ...

't Zonnetje schijnt!

2009-04-24T20:44:00.000+02:00

Als ik later groot ben...

2009-04-24T20:34:00.000+02:00

word ik Tupperware-demonstratrice!

Funny Picture!

2009-04-24T20:33:00.000+02:00

Carnaval Maaseik

2009-04-24T20:30:00.000+02:00

Met mijn achternichtje Rhune!

2009-04-24T20:28:00.000+02:00

...en niet te vergeten...de trotse oma's!

Versieren voor papa's thuiskomst!

2009-04-24T20:25:00.000+02:00

Pasta...en daarmee basta!

2009-03-15T20:14:00.002+01:00

Ik wil niet meer...op de foto staan!

2009-03-15T20:08:00.005+01:00

Waar is de tijd dat Mira nog braafjes stil lag en poseerde voor foto's?
Sinds kort slaag ik er alleen in om een paar wazige, bewegende foto's te maken.
Een mooie reportage ter illustratie!

En neen, ook een professionele fotograaf bood geen soelaas! Vol verwachting hoopte ik dat een kinderfotograaf er wel in zou slagen om Mira op de gevoelige plaat vast te kunnen leggen! Dat was dus mooi buiten het temperament van ons dametje gerekend! Ze keek de fotograaf aan met een blik die het midden liet tussen: huilen, boos kijken en wantrouwen. Hoe de fotograaf ook sprong, floot, riep, lachte, kiekeboe deed of met popjes zwaaide...Mira gaf geen kik! Ook ik heb staan springen, roepen, gekke-bekken getrokken, met haar favoriete speelgoed gezwaaid...niks hielp! 2 weken later ging ik met lood in de schoenen het resultaat bewonderen. De fotograaf verzekerde me nog dat ik niet verplicht was om een foto te kopen...dat voorspelde niet veel goeds! De foto's waren inderdaad allemaal even lelijk! Ik heb de twee "mooiste" gekozen (ik durfde niet anders, mijn plichtsgevoel nam de bovenhand), afgerekend en heb schoorvoetend zijn zaak verlaten! En Mira, die glimlachte als nooit tevoren! Grmbl!

Mira MD

2009-03-15T20:05:00.002+01:00

Sinds kort zijn we toegetreden tot het rijk der digitale tv-kijkers! Zalig…aangezien ik tijdens een doordeweekse werkweek meestal ergens halverwege een serie in slaap val! Leve de Digicorder! Eindelijk kan ik zien wat ik wil en spoel ik die vervelende reclameblokken gewoon door! Dus, nooit meer klagen dat “er-niks-op-tv-is-als-je-eindelijk-eens-tijd-hebt-om-te-kijken”.
En als er niks op TV is, dan huren we toch gewoon digitaal een film? Al zijn sommige films uit lang vervlogen glorietijden…
Bovendien hebben we sinds kort een heel gamma aan extra zenders: Discovery Channel (voor Johan), Vitaliteit (voor mij) en Studio 100 TV (voor Mira)! (Al vraag ik me van sommige zenders af, waar zij het bestaansrecht aan ontlenen…wat moet ik in godsnaam met Karaoké-TV? )
Sinds kort heeft Mira dan ook ontdekt dat “dat rare vierkante ding op de kast” ook heel wat te bieden heeft voor haar: een zingende hond, dansende piraten, taterende Tele-Tubbies en zelfs een scheten-latende varkentje! En uitgerekend deze laatste is haar favoriet natuurlijk! Gisteren wou ik snel even poetsen en zette Mira voor de TV. Snel een opname van Big en Betsy laten zien! Blijkbaar deed ik, de digibeet, ergens iets verkeerd. Plots zat Mira gefascineerd te kijken naar House MD! Altijd handig om een kind wat kennis van diagnostiek bij te brengen en haar de kans te geven om haar medische termen wat bij te schaven! En huilen dat ze deed, toen het gedaan was! Dan drukken we maar gewoon op replay! Handig toch, digitale TV!!

Op baby-bezoek bij Ava!

2009-03-15T19:52:00.005+01:00

Ava, het prachtige dochtertje van Cis en Wendy werd geboren op 10 februari!
Wat is ze schattig en vooral...zo klein! En Mira, die lijkt opeens echt wel heel groot. Ongelofelijk hoe je opeens zo anders naar je eigen kind kan kijken!
Niet te geloven dat ons Mira ooit zo klein was en enkele kamertjes verderop in zo'n klein bedje paste. En ja hoor, 't past nog nipt!

Bij oma en opa Stokkem!

2009-03-15T19:45:00.003+01:00

Wisten jullie dat mijn papa nog steeds op missie is? Daarom moet ik vaak naar oma en opa in Stokkem als mijn mama op onregelmatige uren moet werken! Ook op woensdag ben ik steevast van de partij, als mijn lieve onthaalmoeder Sandra ook geniet van een welverdiende vrije dag!
Oma en opa zorgen goed voor mij! We gaan vaak wandelen en naar de diertjes kijken in het kinderboerderijtje aan het MPI De Meander!
Oma en opa hebben hun hele huis heringericht voor mij: ik heb mijn eigen bedje, mijn eigen park, véél leuker speelgoed dan thuis én last-but-not-least...mijn eigen "race-buggy!
"

Ps: ik zal nog maar even met volle teugen genieten van deze extra aandacht, want binnenkort moet ik deze delen met een neefje of nichtje ;)

Knibbel-knabbel-knatje, wie knabbelt er aan mijn matje?

2009-02-18T21:20:00.002+01:00

Omdat haar pogingen tot kruipen nog niet volledig willen lukken, geeft Mira het na een kwartiertje frustratie op. Al snel ontdekt ze dan andere leuke dingen rondom haar heen. Die matjes, die zijn toch zoooo lekker, niet? En zéér efficiënt tegen de opkomende tandjes-pijn!

Mira 7 maanden!

2009-02-16T20:33:00.008+01:00

Hallo iedereen,

het is al weer eventjes geleden! Ik heb een zwaar maandje achter de rug: ik ben goed ziek geweest en mijn tandjes hebben mijzelf en mijn mama een aantal nachten uit onze slaap gehouden. Maar dit alles heeft mij niet belet om flink wat te ontdekken en vorderingen te maken! Een klein overzichtje in beeld en woord!

When I grow up...

Telefoniste, dat lijkt me wel wat!
Of misschien toch maar informaticus?

Mijn eerste pogingen om proberen te kruipen...Zoooo nieuwsgierig wat er te zien valt naast mijn speelmat! Niet lang meer en dan maak ik 't huis onveilig!

Mijn favoriete speelgoed: blokken (om te stapelen, om te gooien, om in mijn mond te steken, ...)!

Mijn papa was een weekje thuis voor examens! En in zijn vrije tijd, speelde ik de hoofdrol! Met veel enthousiasme kon ik hem trakteren op mijn eerste woordje: "baba!" (Maar of ik daarmee doel op mijn papa of mijn mama, dat laat ik in het midden!)

Mijn papa en ik: twee handen op één buik!

Tussen de bedrijven door, ben ik ook opnieuw naar Kind en Gezin geweest.
Op 7 maanden wees de weegschaal 6kg500 aan en was ik maar liefst 64,5cm groot, klein en fijn, maar des te bijdehand!

Tot binnenkort,

groetjes, Mira

Mira is ziekjes!

2009-01-21T14:25:00.003+01:00

Buiten enkele banale verkoudheden, is Mira nog nooit écht ziek geweest. Het moest er natuurlijk ooit eens van komen. En dan overvalt het je natuurlijk! Vrijdagmorgen haalde ik Mira uit bed en niet alleen had ze zichzelf, haar bedje en haar slaapzak ondergespuuwd, ook de helft van de vloer moest er aan geloven. De rest van de dag was er geen vuiltje aan de lucht.
Zaterdag hetzelfde scenario, alleen was ze nu ook humeurig en zeurderig. Maar eten en drinken ging toch nog prima. Ik dacht dat de boosdoener een doorgekomen tand was, die ik plotseling in haar mondje ontdekte. En niet zomaar een tand. Neen hoor, een echte hoektand! En die kunnen pijnlijk zijn, dus mijn mama-diagnose was gesteld.
Zondagmorgen ging ik Mira na een nachtje logeren bij mijn ouders oppikken en daar trof ik een lijkbleek, moe en doodziek kindje aan. Onmiddellijk naar de dokter van wacht! Al voelde me ik daar een beetje een overbezorgde moeder, want eenmaal daar aangekomen leek Mira opeens al stukken beter. Toch kreeg ze de nodige medicatie, waardoor ze snel zou aansterken.
Maandag hield ik haar een dagje thuis van de onthaalmoeder, maar toen alles weer voorbij leek te zijn, besloot ik haar gisteren toch naar Sandra te brengen. Alles ging goed, tot in de namiddag. Opnieuw werd Mira ziek en toen ik haar ging ophalen, brak opnieuw mijn hart toen mijn kleine meisje bleekjes haar armen naar mij zag uitstrekken. Ze kreunde en jammerde van de pijn. Opnieuw naar de dokter, ik was er niet gerust in. Maar blijkbaar was de wachtkamer op zich al therapeutisch genoeg, want ook hier begon ze vrolijk te lachen en te kirren. Kinderen kunnen blijkbaar heel snel heel ziek worden en ook heel snel weer heel levendig. Zeker als er publiek bij is! Het is me dus al twee keer overkomen dat Mira in de wachtkamer een wederopstanding meemaakte die zijn weerga niet kende! Met het schaamrood op mijn wangen verzekerde ik mijn huisarts dat ze nog geen uur geleden toch echt slap, ziek en koortsig was. Maar gelukkig is mijn huisarts in de eerste plaats arts en in de tweede plaats ook papa van drie kinderen en hij verzekerde me dat de levendigheid van een kindje niet altijd een juiste graadmeter is voor de ernst van zijn of haar ziekte. Mira kreeg opnieuw de nodige medicatie voorgeschreven en tegen het einde van de avond viel ze toch op mijn schouder in slaap.
Alleen ik kon de slaap niet vatten, mijn alertheidsmeter stond op rood en om de twee uur ben ik gaan checken. Maar sinds deze ochtend is ze weer een beetje beter, alleen slaapt ze nog heel veel. Want alleen de slaap en de goede zorgen van haar mama, zijn het juiste medicijn.

Mira's eerste koekje!

2009-01-21T14:17:00.003+01:00

Alles MOET naar het mondje!
Tijd voor het eerste koekje! Mmmm, dat smaakt naar meer!

Na het koekje volgde onvermijdelijk...het badje!

Ons prinsesje meets Dé Prinses

2009-01-21T13:51:00.003+01:00

Op 13 december waren Mira en ik te gast op de nationale familiedag van Defensie. Jaarlijks organiseert Defensie deze dag voor alle familieleden van militairen die met de feestdagen in het buitenland vertoeven en deelnemen aan de vredesondersteunende missies in de Balkan, Afghanistan, Libanon en Tsjaad.
Twee jaar geleden heb ik er vriendelijk voor gepast. Nu, 2 jaar later, is mijn gezinssituatie heel anders en besloot ik om samen met Mira toch een kijkje te gaan nemen.
De familiedagen die maandelijks in de kazerne georganiseerd worden, krikken immers altijd mijn gemoed op. Samen met andere vrouwen ervaringen uitwisselen, elkaar een hart onder de riem steken en vooral eens fijn gezellig samen zijn.
Groot was onze verbazing toen bleek dat uitgerekend aan onze tafel hoog bezoek werd verwacht. Niet alleen minister van defensie, Pieter de Crem, maar ook onze toekomstige Koningin: Prinses Mathilde zouden even bij ons komen zitten om een babbeltje te slaan. En dat geschiede! Omringd door cameraploegen, fotografen en veiligheidspersoneel werden wij even het middelpunt van de belangstelling. Al vergaten we dat snel. Onze prinses is écht heel oprecht en vriendelijk, spreekt veel beter Nederlands dan op TV en maakte zelfs enkele grapjes met ons. Het was een ontzettend fijne ervaring. Jammer dat Mira dit nog allemaal niet beseft, zij had meer interesse voor de grote micro's en de flitsende fototoestellen. Maar later kan ze zichzelf nog eens terug zien op de foto's, die eindelijk in mijn bezit zijn gekomen.

Mira is 6 maanden!

2009-01-04T20:40:00.004+01:00

Een cliché zou geen cliché zijn, werd het niet tot in het oneindige herhaald. Zo ook het cliché: "Ze worden zo snel groot!" En inderdaad, ik heb het zo vaak gehoord, maar niets is minder waar! Onze kleine muis is vandaag een half jaartje oud geworden!
6 maanden geleden lag Mira voor het eerst in onze armen! Het lijkt haast gisteren...
Sindsdien heeft ze de wereld ontdekt, heeft ze gedronken, geleerd, gezien, geproefd, geroken, geluisterd, geroken, getast en tussendoor veel geslapen om dat allemaal te verwerken. Vandaag kan ze: omrollen van rug naar buik en weer terug, een beetje onstabiel zitten, urenlang tegen haar speelgoedjes brabbelen, schaterlachen, grijpen, een high-five geven, drinken aan een drinkbeker en vooral iedereen om haar heen een lekkere knuffel geven...Ja, ze wordt snel groot, maar wij genieten van elk moment!

In de bumbo-seat naar TV-kijken terwijl mama snel even poetst!

Wat schaftte de pot?

Pas dur d'être bébé!

Cat-sitting!

2008-12-28T21:39:00.004+01:00

Een weekje geleden zochten Dafne en Jan betere oorden op en vertrokken naar New York ("the city that never sleeps") voor een verlate huwelijksreis. Hun dikke vriend Chubby (that always sleeps) werd op logement gebracht bij Mira en mij. Na een avondje acclimatiseren, ontpopte Chubby, de Britse Korthaar, zich tot King of the Sofa! Geen warm plekje in huis ontgaat hem: als een volleerde bourgondiër nestelt hij zich neer en spint hij zichzelf tevreden in slaap!
Elke bezoeker reageert enthousiast op zijn aanwezigheid en mijnheertje snorhaar kan dit wel bekoren! Ook Mira vindt dit levende knuffeldiertje héél interessant.
Maar ook ik moet wel toegeven dat ik het extra gezelschap wel kan appreciëren!

King of the Sofa

Mira durft voorzichtig te aaien...in de veilige armen van haar peter.

Wie stoort mij in mijn middagdutje???

Mijn uitstel- Kerstboom!

2008-12-15T21:59:00.008+01:00

Morgen zet ik onze Kerstboom, beloofd!
Ik geef toe, ik heb er géén zin in dit jaar! Johan is duizenden kilometers en nog 3 maanden en 2 weken van ons verwijderd en het enige kado wat ik onder mijn boom wil, is een klok die ik kan doordraaien tot de feestdagen voorbij zijn. Ik krijg horens van de Kerstmelodietjes in de straten en de flikkerlichtjes die de huizen "versieren"! En toch, het heeft iets warms: iedereen is extra vriendelijk, ik kijk elke dag uit naar de Kerstkaartjes vol wensen die in de bus liggen, de geur van glühwein roept herinneringen op aan onze Kerst in de sneeuw, ik maak zorgvuldig tijd voor het uitkiezen van pakjes... 1-0 voor de Kerstsfeer, ik geef me gewonnen!
En eigenlijk is deze Kerst toch wel extra speciaal: de eerste Kerst met mijn dochter! En zij vindt het ook allemaal heel leuk: al die lichtjes, muziekjes en die rare boom bij oma in de living! En even denk ik terug aan mijn kindertijd: hoe fijn vonden wij het vroeger niet om ons mama te helpen met de boom te versieren, om in onze pyama warme choco te drinken voor de Kerstshows op TV, de geur van worstebroodjes, het verlangen naar de sneeuw... Bij die sfeer van gezelligheid, vriendschap en warmte, hoort gewoon een boom. Dus, morgen zet ik mijn boom, zonder fout!
De eerste stap is gezet: heb mijn (nep)boom en al minstens 1 doos kerstbollen gevonden tussen de nog steeds onuitgepakte verhuisdozen! Morgen probeer ik opnieuw uit te dokteren hoe ik die boom moet rechtzetten, ontwar ik mijn lichtjes en tover ik een boom vol vreugde in mijn huis! Hij zal papa niet vervangen, maar wel een lichtpuntje zijn in ons hart!

Mira is al helemaal in de mood! Na maar liefst 30 pogingen, ben ik er in geslaagd om een mooie foto te trekken voor onze Kerstkaart. Een uitdaging op zich!
Is dat nu echt nodig dat ding op mijn kop!

Ho-ho-ho...van stil zitten hou ik niet zo!

Smile!

Wie zoet is, krijgt lekkers...

2008-12-07T18:43:00.003+01:00

Sint en Piet zitten uitgeput met hun voeten in een weldoend massagebadje op hun boot richting Spanje: na een lang weekend cadeautjes uitdelen bergen ze hun staf, mijter, roe en zak weer voor een jaartje in de kast.
De goede oude man en zijn trouwe knechten vergaten ook onze kleine spruit niet!
Bij "bomma en bompa Stokkem" stonden er twee mooie pakjes klaar...én een bord met snoep voor de mama! Mira wist niet wat haar overkwam.
Ook peter Wim bracht een cadeautje van de Sint voor onze kleine muis.
Maar blijkbaar was het cadeaupapier interessanter dan het cadeautje!